در قبال هستی خود خاک بی جانیم ما

در خراب آباد دنیا رو به ویرانیم ما

از ریای رنگ بازان ترک ایمان گفته ایم

گر چه در راه حقیقت عین ایمانیم ما

گر سکوت لحظه ها خود باعث آسایش است

در سه تیغ مرگ جانا مهد حرمانیم ما

حاصل این زندگانی شادی حزن آور است

لحظه ای شادی ولی عمری پشیمانیم ما

گرچه دین حق پرستان باعث آزادی است

دم به دم زندانی منبر پرستانیم ما

ما در این آرامش خود درس طوفان داده ایم

گرچه در ظاهر چو خاکستر به ویرانیم ما

چون بگویم حرفی از آزادی اندیشه ها؟!

مهدیا در شام ظلمت خاک بی جانیم ما

هر چه داری از حرام و دزدی و عصیان گری ست

جان من دیگر نگو « آخر مسلمانیم » ما

انقلاب ...... انقلاب 
این بود فریادتان!
آزادی؛شهامت؟
این بود سر مشقتان..
خوابیده ها بودید ...وای
ای وای بر حالتان:
گذشته ای بی معنا ؛ اینده ای نا معلوم..
این شده پایانتان..
.......................................................

زور و مسلسل و سرب 
زجر و شکنجه و کفر!
بر دارها کشیدند یارانمان را هر صبح..
به تیر ها که بستند آزاد و آزادان را
به جوخه ها سپردند این سرسپردگان را
فریادها که خشکید در پی باران تیر.....
ابر سیاه دژخیم 
بر سرهامان چتر کشید
به دست آورده هامان به باد نیستی برفت

.......................................................
سیلاب آرزوها به مرداب خون رسید..